ΜΜΕ

Συνεντεύξεις

8-10-2014 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Προκόπης Παυλόπουλος: Ψήφος εμπιστοσύνης για σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα

         

Με την ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι έχει συμπαγή πλειοψηφία απέναντι στην τρόικα, τονίζει σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στον Μιχάλη Ψύλο ο βουλευτής της ΝΔ και πρώην υπουργός, Προκόπης Παυλόπουλος. Με την κίνηση αυτή, σημειώνει ο κ. Παυλόπουλος η κυβέρνηση "δείχνει ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και επιπλέον ότι σε αυτή τη διαπραγμάτευση έχει τη δυνατότητα να δράσει και μονομερώς".

 Ερωτηθείς για την απόφαση του πρωθυπουργού να ορίσει ως αντικαταστάτη του στη συζήτηση τον υπουργό υγείας Μάκη Βορίδη, ο κ. Παυλόπουλος υπογραμμίζει: "Ο πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να μετάσχει στη συζήτηση, δεδομένου ότι βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Δεύτερον, το ποιον επιλέγει ο πρωθυπουργός για να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση είναι καθαρά δικό του θέμα. Είναι καθαρά θέμα δικής του επιλογής, δεν σηματοδοτεί τίποτε παραπάνω. Ο πρωθυπουργός έκρινε ότι ο κ. Βορίδης ήταν ο καταλληλότερος την περίοδο αυτή για να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση".

 Αναφορικά με τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, ο βουλευτής της ΝΔ τονίζει: "Γίνεται σκληρή διαπραγμάτευση και αυτό είναι απάντηση σε εκείνους που λένε ότι δεν διαπραγματεύεται η κυβέρνηση. Κάθε άλλο, το βλέπετε. Αυτό διαφοροποιεί την κυβέρνηση από τις προηγούμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου που όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν ποτέ απολύτως τίποτε, αλλά αποδέχθηκαν τις δεσμεύσεις που είχε επιβάλει η τρόικα την εποχή εκείνη, τις μνημονιακές, και μάλιστα με υπουργούς οι οποίοι ομολογούν πως δεν διάβασαν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν και με τις οποίες δέσμευσαν και τον ελληνικό λαό και τις επόμενες κυβερνήσεις, όπως τη σημερινή".

 Απευθυνόμενος προς τον ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Παυλόπουλος τονίζει ότι "δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας για αλλότριους σκοπούς. Το έχω πει επανειλημμένα με όλο τον σεβασμό προς την αξιωματική αντιπολίτευση: Δεν επιτρέπεται να παίζουμε με τους θεσμούς. Έχει κι άλλες ευκαιρίες η αξιωματική αντιπολίτευση να προκαλέσει εκλογές ή να οδηγηθούμε σε εκλογές, αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το παράδειγμα του Γ. Παπανδρέου το 2009 και η τακτική που ακολούθησε τότε είναι προς αποφυγή και όχι παράδειγμα προς μίμηση".

Η συνέντευξη του βουλευτή της ΝΔ και πρώην υπουργού, Προκόπη Παυλόπουλου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ έχει ως εξής:

hello: 8-10-2014 Συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στον δημοσιογράφο κ. Μιχάλη Ψύλο

   

Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ» Αχαΐας
και στον δημοσιογράφο κ. Ανδρέα Χριστόπουλο

I.        Κύριε υπουργέ, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα μόνο πρόσωπο, τον εκάστοτε Πρωθυπουργό, με μια μικρή ομάδα περί αυτόν. Η Κυβέρνηση δεν συνεδριάζει, η Βουλή δεν αποφασίζει, οι Βουλευτές διαγράφονται αν διαφωνήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει εξουσίες, οι θεσμοί απαξιώνονται ή έχουν απονευρωθεί. Η Χώρα έχει τελικά Πολίτευμα; Ποιος θα αποκαταστήσει τους κανόνες που χάθηκαν με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986, η οποία δημιούργησε ένα «πρωθυπουργικοκεντρικό» καθεστώς;

Το 1986 είχα, ως Καθηγητής τότε, χαρακτηρίσει την αναθεώρηση του Συντάγματος προσχηματική και πρόχειρη.  Προσχηματική, γιατί είχε ως μόνο στόχο την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία έγινε υπό όρους που προσέθεσαν μιαν άκρως μελανή κηλίδα στην διαδρομή του ΠΑΣΟΚ και του Α. Παπανδρέου,  Και πρόχειρη, γιατί αφαίρεσε κρίσιμες αρμοδιότητες –τις λεγόμενες «ρυθμιστικές»- από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε σχέση με το αρχικό ρυθμιστικό πλαίσιο του Συντάγματος του 1975.  Έτσι, αφενός καταλήξαμε στο σημερινό «πρωθυπουργικό» σύστημα, το οποίο σηματοδοτεί και μιαν έντονη ανισορροπία του όλου πολιτικού μας συστήματος.  Και τούτο διότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αδυνατεί, σε κρίσιμες περιόδους, να παίξει το ρόλο του «θεσμικού αντίβαρου», κατά την γνωστή, αγγλοσαξωνικής προέλευσης, θεωρία των «checks and balances». Και, αφετέρου, η λύση είναι μια: Στην επερχόμενη αναθεώρηση –η οποία θα έπρεπε να έχει αρχίσει και δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι εκείνο που την έχει ως τώρα εμποδίσει- να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες του Συντάγματος του 1975 ως προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  Δηλαδή, τουλάχιστον, να ξαναποκτήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τις ρυθμιστικές του αρμοδιότητες, στις οποίες ήδη αναφέρθηκα, ώστε να μετριασθεί και, επέκεινα, να εξορθολογισθεί θεσμικώς και πολιτικώς ο σημερινός  οιονεί «μονοκρατορικός» ρόλος του Πρωθυπουργού.

hello: 29-9-2014_ ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΑΧΑΙΑΣ_ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

   

Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην free  press εφημερίδα «newtimes»
και στον δημοσιογράφο κ. Κώστα Παναγόπουλο

 I.        Σε άρθρο σας σημειώνετε: Η, made in Germany, νεοφιλελεύθερη «αγχόνη» λιτότητας οδηγεί την Ευρωζώνη σε μια κρίση οικονομικής και νομισματικής «ασφυξίας», η οποία προοιωνίζεται τέσσερα –αναποσπάστως συνδεόμενα μεταξύ τους- «δεινά»:  Στασιμότητα, χαμηλό πληθωρισμό ως και αποπληθωρισμό, υπερχρέωση και, κυρίως, δραματικώς αυξανόμενες ανισότητες κι εξίσου δραματικώς αυξανόμενη ανεργία. Υπάρχει πολιτική δύναμη η οποία είναι σε θέση να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική που θα επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σε αντίθετη ρότα; Και ποια είναι αυτή η πολιτική δύναμη;

Η απάντηση στο ερώτημά σας προϋποθέτει την διευκρίνιση αναφορικά με τα ποια είναι τα όρια, μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί η πολιτική εκείνη δύναμη που θα μπορούσε –φυσικά εφόσον είναι και διατεθειμένη προς τούτο- να εφαρμόσει διαφορετική πολιτική και να επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σ’ αντίθετη ρότα.  Κι εξηγούμαι:  Δυστυχώς, η Χώρα μας –άρα η κοινωνία και η οικονομία μας- βιώνουν μιαν ιδιότυπη διπλή, και άκρως επώδυνη, κοινωνοικοοικονομική «αιχμαλωσία».  Η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας» οφείλεται στην στείρα και αδιέξοδη –όπως πλέον ομολογείται παγκοσμίως και από τα πιο έγκυρα «χείλη»- πολιτική δήθεν «αναπτυξιακής λιτότητας», η οποία έχει επιβληθεί στην Ευρωζώνη από την Γερμανία. Αυτή η πολιτική, η οποία ευνοεί βραχυπρόθεσμα –ήδη όμως φαίνονται και τα δυσοίωνα μηνύματα για την ίδια την γερμανική οικονομία- την Γερμανία είναι ουσιαστικώς καταστροφική για τις ασθενέστερες οικονομίες της Ευρωζώνης και, φυσικά, για την Ελλάδα.  Την κατάσταση αυτή επέτειναν τα τραγικά λάθη των «Μνημονίων» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και, μεταξύ άλλων δεινών, οδήγησαν σε βαθύτερη ύφεση τη Χώρα μας.  Λάθη για τα οποία η ευθύνη της Τρόικας είναι οφθαλμοφανής και ομολογημένη, και πρέπει κάποτε ν’ αναζητηθεί επισήμως.  Αυτή είναι η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας», στην οποία ήδη αναφέρθηκα.  Η δεύτερη μορφή «αιχμαλωσίας» -και συναφής με την πρώτη- οφείλεται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από δύο παράγοντες: Ο ένας αφορά τον τρόπο με τον οποίον οδηγηθήκαμε στα «Μνημόνια» από την Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.  Δηλαδή δίχως καμία διαπραγμάτευση και δίχως καμία προετοιμασία.  Με κορυφαίους υπουργούς της Κυβέρνησης αυτής να ομολογούν ότι «δεν διάβασαν» καν τα «Μνημόνια», και οι οποίοι μάλιστα «επιβιώνουν» και σήμερα πολιτικώς.  Ο άλλος παράγοντας αφορά τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν στην συνέχεια από τις Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου έναντι της Τρόικας.  Δεσμεύσεις που προκαλούν ρήξη αυτού τούτου του κοινωνικού ιστού και τήξη του πυρήνα βασικών θεμελιωδών δικαιωμάτων, με κορυφαίο παράδειγμα εκείνο της ακίνητης ιδιοκτησίας.  Αυτή την κατάσταση παρέλαβε το 2012 η Κυβέρνηση του κ. Α. Σαμαρά.  Και τόνισα τότε ότι ήταν ανάγκη ο κ. Α. Σαμαράς ν’ αναδείξει αμέσως αυτές τις δύο μορφές «αιχμαλωσίας», ώστε να είναι πλήρως ενήμερος ο Ελληνικός Λαός και να μην χρεωθεί η Κυβέρνησή του τις «αστοχίες» -ο όρος είναι άκρως επιεικής- του διδύμου της ευρωπαϊκής ηγεσίας και των πολιτικώς ανεύθυνων Κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου.  Προσθέτω δε και τούτο: Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Σαμαράς θα τιμήσει, εν ευθέτω χρόνω, την προεκλογική του δέσμευση για μια και μόνη Εξεταστική Επιτροπή, ήτοι για το πώς φθάσαμε στα «Μνημόνια».  Μέσα σ’ αυτή την κοινωνικοοικονομική ατμόσφαιρα η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Α. Σαμαράς μπορούν αλλά και έχουν χρέος ν’ αλλάξουν τη ρότα της Χώρας.  Έχω πλήρη επίγνωση της δυσκολίας αυτού του εγχειρήματος.  Αλλά και έχω εμπιστοσύνη –αφού στηρίζω την Κυβέρνηση- στις ικανότητες και την αποφασιστικότητα του κ. Α. Σαμαρά.  Πριν απ’ όλα πρέπει ν’ αναζητηθούν οι συμμαχίες εκείνες, σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα κάμψουν τις γερμανικές οικονομικές εμμονές, που μάλιστα σύσσωμη η παγκόσμια οικονομική κοινότητα τις καταδικάζει.  Πέραν δε τούτου πρέπει να δράσουμε μονομερώς -όπου αυτό είναι απαραίτητο- έναντι της Τρόικας, τώρα που έχει επιτευχθεί, με τις πρωτοφανείς θυσίες του Ελληνικού Λαού, πρωτογενές πλεόνασμα.  Τονίζω δε και πάλι:  Στην διαπραγμάτευση με την Τρόικα πρέπει να επισημανθούν οι τεράστιες ευθύνες της για την κατάσταση, στην οποία οδήγησε την Ελλάδα.  Και ας το καταλάβει η Τρόικα:  Ούτε στο απυρόβλητο βρίσκεται ούτε χαίρει οιασδήποτε μορφής ασυλίας.  Τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο, με βάση το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.  Κι αυτό το τελευταίο αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία κι επικαιρότητα.

hello: 26-9-2014 Συντέντευξη στην free press εφημερίδα NEWTIMES

   

Άρθρα

ΟΙ ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Angela Merkel - Wolfgang Schäuble versus Jurgen Habermas

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 255 της 18/09/2014)

Η κυβερνητική ηγεσία της Γερμανίας –στην ουσία η κα A. Merkel και ο κ. W.Schäuble, δίχως να παραγνωρίζει κανείς το γεγονός  ότι ο δεύτερος ουδέποτε ξέχασε την εντός CDU «προδοσία» της νυν Καγκελαρίου έναντι αυτού και του Helmut Kohl- διακατέχεται από το σύνδρομο της ψευδαίσθησης ότι η πολιτική «αναπτυξιακής λιτότητας» εμφανίζει ένα διπλό «πλεονέκτημα»: Από τη μια πλευρά «εγγυάται» την ομαλή εξελικτική πορεία της γερμανικής οικονομίας, ιδίως επειδή μεταθέτει extra muros –ήτοι στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και, κυρίως, σ’ εκείνη του μειονεκτικού οικονομικώς νότου- το κόστος της γερμανικής ενοποίησης.  Και, από την άλλη πλευρά, διασφαλίζει την γερμανική οικονομική «επικυριαρχία» τουλάχιστον στην Ευρωζώνη.  Σε σημείο μάλιστα που να καλλιεργείται υποδορίως η «φαντασίωση» πως ό,τι δεν πέτυχε η Γερμανία στην Ευρώπη «manu militari», το καθιστά στις μέρες μας πράξη προσφεύγοντας στις «ερπύστριες» της οικονομικής της υπεροχής.  Στον αντίποδα της γερμανικής κυβερνητικής ηγεσίας, κορυφαίοι εκπρόσωποι του γερμανικού πνεύματος, πρωτίστως στον οικονομικό αλλά και στον φιλοσοφικό χώρο, «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» ως προς τις συνέπειες των εμμονών της ηγεσίας αυτής.  Στους ως άνω εκπροσώπους πρέπει βεβαίως να προσθέσει κανείς κι εμβληματικές παλαιότερες φυσιογνωμίες της πολιτικής σκηνής της Γερμανίας, όπως είναι ο Helmut Smith.  Ας μείνουμε όμως, στο πλαίσιο της σύντομης αυτής ανάλυσης, στον εκπρόσωπο του κατ’ εξοχήν αντιπροσωπευτικού γερμανικού πνεύματος, ήτοι εκείνου που διαγράφει τα φιλοσοφικά του ρεύματα στις μέρες μας.  Και ποιος άλλος θα μπορούσε να εκφράσει με πιο γνήσιο τρόπο τα ρεύματα αυτά από την J. Habermas;  Πριν από κάθε άλλη ανάλυση διευκρινίζεται ότι οι θέσεις του J. Habermas εκτίθενται στη συνέχεια ανεξαρτήτως από το αν και κατά πόσο συμφωνεί κανείς μ’ αυτές.  Η καταγραφή τους δείχνει απλώς το μέγεθος των σύγχρονων γερμανικών αντιφάσεων.

I.        Στο υπό διαμόρφωση ακόμη πολιτειακό «μόρφωμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο J. Habermas βρήκε την ευκαιρία να «δοκιμάσει» την πρακτική εφαρμογή των θέσεών του αναφορικά με τα χαρακτηριστικά και το μέλλον του «μεταεθνικού» κράτους[1].  Ειδικότερα:

hello: 18-9-2014 OI ΔΟΜΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ, στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 255

   

Page 3 of 64

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.