Άρθρα

ΑΠ’ ΤΟΝ ROOSEVELT ΣΤΟΝ ΟΒΑΜΑ
«Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ»

(Στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», τ. 200 της 14/8/2013)

           Γενική είναι η εντύπωση πως από τα λόγια του Barack Obama προς τον Αντώνη Σαμαρά στο Λευκό Οίκο απομένει κι ένα, διόλου αμελητέας διάστασης, πολιτικοϊδεολογικό ίζημα που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.  Και, κυρίως, δεν επιτρέπεται να μείνει αναξιοποίητο όχι μόνον από την Ελλάδα αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της.  Αν, φυσικά, η τελευταία διαθέτει ακόμη τη θέληση και την αντίστοιχη δύναμη να επιβιώσει:

I.        Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα κοινό –θάλεγε κανείς μια πολιτικοϊδεολογική «διήκουσα γραμμή» -ανάμεσα στον 32ο και τον 44ο Πρόεδρο των ΗΠΑ.  Δεν έχει παρά να συγκρίνει, φυσικά τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, εκτός από την πολιτική τακτική τους και ορισμένες λεκτικές αποστροφές τους σε κρίσιμες ιστορικώς στιγμές που, εν δυνάμει, βαίνουν παραλλήλως.

Α. Ο Franklin D. Roosevelt –ο μακροβιότερος, ως τετράκις εκλεγείς, Πρόεδρος των ΗΠΑ, η υπερδωδεκαετής προεδρία του οποίου προκάλεσε, το 1951, την 22η προσθήκη στο Αμερικανικό Σύνταγμα που καθιέρωσε το όριο των δύο προεδρικών θητειών- βρέθηκε στο τιμόνι της Υπερδύναμης και όταν εκκολαπτόταν αλλά και όταν, στη συνέχεια, ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.  Δηλαδή όταν η Ανθρωπότητα βρισκόταν αντιμέτωπη με την τότε ναζιστική Γερμανία να «εφορμά» κατά της Δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του εν γένει δυτικού τύπου πολιτισμού.

hello: 14-8-2013 ΑΠ' ΤΟΝ ROOSEVELT ΣΤΟΝ ΟΒΑΜΑ "Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ"

 

«ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ»
«Παράδειγμα προς μίμηση» ή «σήμα κινδύνου» του καπιταλιστικού συστήματος;

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 190 της 6/6/2013, σελ.54)

             Το «Σύνδρομο της Κίνας» φαίνεται να διακατέχει ολοένα και περισσότερο την παγκόσμια –και ως τ’ ακραία όριά της παγκοσμιοποιημένη- οικονομία.  Μάλιστα δε υπό τη μορφή «νομίσματος» με δύο όψεις:  Στη πρώτη, θα ‘λεγε κανείς την «κύρια», απεικονίζεται η γενικότερη αβεβαιότητα –και, γιατί όχι, πραγματική αγωνία- ως προς το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα της παράδοξης συνεύρεσης του κινεζικού «κομμουνισμού» με τον «προαιώνιο» οικονομικό εχθρό του, τον καπιταλισμό.  Στη δεύτερη όψη του νομίσματος είναι χαραγμένο το, φυσικά συνακόλουθο, «άγχος» των παραδοσιακών «δυνάμεων» του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος μπροστά στον κίνδυνο αποκαθήλωσης της παγκόσμιας κυριαρχίας τους δια της σταδιακής «απορρόφησής» τους από τους διαρκώς αναβαθμιζόμενους «κινητήρες» της, ήδη θηριώδους, κινεζικής οικονομικής μηχανής.  Στην πραγματικότητα οι δύο όψεις του νομίσματος είναι συμπληρωματικές.  Διότι, στο τέλος, απλώς καταγράφουν μια «πορεία προς το άγνωστο» σχετικά με το γενικότερο πρόσωπο του μελλοντικού καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος.

I.        Ας ξεκινήσουμε όμως από τη δεύτερη όψη του νομίσματος. Όπως την συνθέτουν χαρακτηριστικοί οικονομικοί νεολογισμοί του τύπου «Κιμερική», «Κιρμανία», «Κινδία».

Α. Κατ’ ουσίαν, οι όροι αυτοί επιχειρούν να περιγράψουν το ίδιο φαινόμενο σε διαφορετικά όμως γεωοικονομικά πεδία.  Και τούτο διότι κοινή συνισταμένη τους είναι η αναδυόμενη παντοδυναμία της κινεζικής  οικονομίας μεσ’ από το αμάλγαμα, το οποίο παράγει η συνεργασία της με τους πάλαι ποτέ «ισχυρούς» του καπιταλιστικού κόσμου.

hello: 6-6-2013_"ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ" στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 190 της 6-6-2013

   

Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ
«Βίοι παράλληλοι» ή σωτήριο «παράδειγμα προς αποφυγήν»;

Στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ».
Το Α΄μέρος την Πέμπτη 9/5/2013 και το Β΄μέρος την Πέμπτη 16/5/2013

           Κι όμως, όπως τεκμηριώνουν τα ιστορικά δεδομένα, το 79 μ.Χ. ο Βεζούβιος, με υποχθόνιους βρυχηθμούς και αλλεπάλληλες προσεισμικές δονήσεις, είχε εγκαίρως προειδοποιήσει τους κατοίκους στην Πομπηία, το Ηράκλειο και τις Σταβίες για την επικείμενη καταστροφική έκρηξή του. Δυστυχώς δεν τον πήραν στα σοβαρά, μ’ αποτέλεσμα την τραγωδία που αποτυπώνεται ως τις μέρες μας σ’ εμβληματικά ερείπια.  Ιδίως δε στην επιθανάτια αγωνία, την οποία αναδίδουν τα κρανία των θυμάτων που έφερε στο φως η αρχαιολογική αναζήτηση.  Δεν θα ήταν, άραγε, εξαιρετικά χρήσιμος και διδακτικός για το μέλλον της ίδιας της παγκόσμιας οικονομίας ένας παραλληλισμός της «βιβλικής οργής» του Βεζούβιου με την ήδη διαγραφόμενη ευκρινώς στον ιστορικό ορίζοντα έκρηξη του όλου καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος; Ας μην τρέφουμε αυταπάτες.  Η χρηματοπιστωτική «φούσκα» που, ελέω και της πρωτόγνωρης παγκοσμιοποίησης, εδώ και δεκαετίες διογκώνεται εντυπωσιακά κινδυνεύει να «σκάσει» -ορισμένα «τραπεζικά αποστήματά» της, υπερμεγέθη μάλιστα, «σκάνε» διαδοχικώς- προκαλώντας ένα χαοτικό οικονομικό big-bang. Και το κρίσιμο ερώτημα έγκειται, νομίζω, στο εξής:  Μήπως αυτό τούτο το «DNA» του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος το οδηγεί, αναπροτρέπτως, στην καταστροφή του, όπως υποστηρίζουν εδώ και αιώνες οι «αντίπαλοί» του, και πρωτίστως οι επίγονοι της μαρξιστικής ιδεολογίας; ‘Η, αντιθέτως, είναι η συγκλονιστική αλλοίωση των εγγενών χαρακτηριστικών του εξαιτίας του, νεοφιλελεύθερων ορέξεων, «αγοραίου χρηματοπιστωτικού βιασμού του» που προοιωνίζεται σήμερα τον επιθανάτιο ρόγχο του;  Θεωρώ σαφώς πιθανότερη –δεν θα εξέφραζα καν επιφυλάξεις, αν μπορούσα να υπερνικήσω τις αναστολές της, μοιραίας, ιδεολογικής υποκειμενικότητας- τη δεύτερη εκδοχή, με βάση την ακόλουθη σειρά συλλογισμών:

I.        Το «αέτωμα» του γνήσιου -ως σύμφυτου με τις καταβολές του από την εποχή της διδασκαλίας του Adam Smith- οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος, ήτοι του συστήματος εκείνου το οποίο, ως «εργαστήριο» δημιουργίας του «πλούτου των εθνών» βασίζεται στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό με κοινωνικό πρόσωπο, στηρίζεται σε δύο «κίονες».  Ο πρώτος αντιστοιχεί στο κοινωνικό κράτος δικαίου.  Και ο δεύτερος στον τραπεζικό τομέα.  Ο οποίος οφείλει να υπηρετεί την ομαλή εξέλιξη του χρήματος, ως αρχετυπικής αποκρυστάλλωσης της σχέσης μεταξύ πιστωτή και οφειλέτη.  Άρα ως μόνου μέσου οικονομικής συναλλαγής που μπορεί να διασφαλίσει  τη δημιουργική συνύπαρξη των μελών οιουδήποτε κοινωνικού συνόλου.

hello: 16-5-2013_Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΠΟΜΠΗΙΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ "Βίοι παράλληλοι" ή σωτήριο "παράδειγμα προς αποφυγήν"; στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ

   

ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ κα ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» της 11/5/2013

           Σιγά-σιγά αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι η πρόσφατη «πνευματική κακοποίηση» της κας Κικής Δημουλά, και μάλιστα από πολλές και αντιτιθέμενες ως προς τον «ιδεολογικό» τους προσανατολισμό πλευρές, είναι «σημείο των καιρών». Και μα την αλήθεια, κακό σημάδι… Ίσως γιατί, όπως πιστεύω, μάλλον δείχνει πως βρισκόμαστε κοντά στο τελευταίο, και γι’ αυτό πιο επικίνδυνο, σκαλοπάτι της κοινωνικής κρίσης πριν από την έκρηξη.

          Βαθειά μου πεποίθηση, καθώς τα χρόνια με διδάσκουν ολοένα και περισσότερο, είναι πως στις δημοκρατικά οργανωμένες κοινωνίες οι πνευματικοί άνθρωποι –οι κατά κυριολεξία πνευματικοί, κι όχι βεβαίως εκείνοι τους οποίους έχει «κατασκευάσει» η ιδιοτελής επικοινωνία ή ο καιροσκοπισμός της «ενοικίασης» του πνεύματος σε ιδέες à la carte - αποτελούν τις τελευταίες αξιόπιστες αντηρίδες στήριξης αυτού τούτου του κοινωνικού οικοδομήματος όταν το σύνολο των ανθρώπων που στεγάζει χειμάζεται.  Και δη πολλαπλώς.  Ίσως γιατί είναι οι πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν –αλλά και, υπό προϋποθέσεις, οφείλουν- σε τέτοιες περιστάσεις να δρουν και να μιλούν αναλόγως, ως πραγματικές φωνές «κοινωνικής συνείδησης».

          Όταν όμως ο «κοινωνικός αυτοματισμός», οιστρηλατημένος καταλλήλως από τους πάντοτε υπάρχοντες στον Τόπο μας πρόθυμους ν’ αποκτήσουν το πολιτικό, υπό την ευρεία του όρου έννοια, «μεροκάματο», στοχεύει και τους -επαναλαμβάνω κατά κυριολεξία- πνευματικούς ανθρώπους επειδή «τολμούν να έχουν άποψη», σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.  Κατά πως λέμε στην καθομιλουμένη, εκφράζοντας την αγωνία μας «το πράγμα πάει να ξεφύγει».  Ή μήπως έχει ήδη ξεφύγει;

          Αν διατυπώνω αυτό το ερώτημα είναι διότι ως κοινωνία ναι μεν διαθέτουμε –και το έχουμε αποδείξει διαχρονικώς- μεγάλα προσόντα και αξιοθαύμαστες αρετές.  Να όμως που το σαράκι του φθόνου έχει φωλιάσει «έκπαλαι» στον κορμό του ψυχισμού μας.  Και μας κάνει, συχνά πυκνά και κυρίως σε κρίσιμες για τον Τόπο μας στιγμές, να συμπεριφερόμαστε με το σύνδρομο του να σπαταλούμε τον έπαινο από φθόνο ή να τον φειδωλευόμαστε από ιδιοτέλεια.  Με ό,τι, βεβαίως, αυτό συνεπάγεται και για μας, πρωτίστως δε για τις γενιές που θα ‘ρθουν.

          Γι’ αυτό θεωρώ ότι η πρόσφατη άκριτη και ακραία συμπεριφορά απέναντι στην κα Κική Δημουλά, αυτή τη μεγάλη ποιήτρια και ιδίως αυτό τον πραγματικό Άνθρωπο, κάποιο βαθύτερο κακό σύμπτωμα εκπροσωπεί και κάποιον σημαντικό αντίστοιχο κίνδυνο προοιωνίζεται.  Όχι τόσο για την ίδια, όσο και όλη την κοινωνία μας.  Στο κάτω-κάτω η κα Κική Δημουλά, μιλώντας στην Κυψέλη με τον ελεύθερο κι απλό τρόπο που διακρίνει τους ανθρώπους του είδους της, μάλλον απαντούσε στον ομότεχνό της, τον Μπέρτολτ Μπρέχτ.  Λέγοντάς του σήμερα ότι, στο μέτρο βεβαίως που  της αναλογεί, σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία για τον συνάνθρωπο εκείνη μπορεί ν’ αποκρίνεται πως «οι ποιητές δεν σώπασαν» όταν όφειλαν να μιλήσουν.

   

Page 7 of 28

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.