Άρθρα

Η ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΩΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ
Πως οι δημοσιονομικοί στόχοι μετατρέπονται σε
οικονομικά και κοινωνικά «εκρηκτικά»

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», τ. 221 της 9/1/2014)

           Με πρωτοφανείς και άκρως επώδυνες θυσίες για το κοινωνικό της σύνολο, και ιδίως για τα οικονομικώς ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, η Ελλάδα –όπως και ορισμένες άλλες χώρες της Ευρωζώνης με μικρό οικονομικό «όγκο», άρα «εύκολα» θύματα οικονομικών «πειραματισμών» υπό τα «καυδιανά δίκρανα» Μνημονίων- πέτυχε το 2013 έναν βασικό στόχο επιβεβλημένο, δυστυχώς χωρίς καμία διαπραγμάτευση, από τους δανειστές της την άνοιξη του 2010: Τον μηδενισμό του δημοσιονομικού της ελλείμματος, ακόμη δε και την επίτευξη ενός, έστω και στοιχειώδους, πρωτογενούς πλεονάσματος.  Έχοντας λοιπόν εκπληρώσει την υποχρέωσή της αυτή η Χώρα μας –επομένως η Κυβέρνηση- διαθέτει πια ένα σοβαρό διαπραγματευτικό όπλο προκειμένου να πεισθούν οι δανειστές μας ν’ αλλάξουν τακτική, ώστε η Ελληνική Οικονομία ν’ αντιμετωπίσει οριστικά τον εφιάλτη της ύφεσης και ν’ αποκτήσει, δίχως χρονοτριβή, στέρεες βάσεις βιώσιμης ανάπτυξης.  Και το όπλο αυτό συνίσταται, πρωτίστως, στην εκ μέρους των δανειστών μας ανάληψη των μεγάλων ευθυνών τους για τα δικά τους οφθαλμοφανή λάθη αναφορικά με τη φύση, την ένταση και τη διάρκεια της ύφεσης της Ελληνικής Οικονομίας.  Ένα τέτοιο λάθος είναι και η εμμονική προσκόλλησή τους στην δρακόντεια δημοσιονομική πειθαρχία, την οποία επέβαλαν δίκην «ξίφους» λύσης του «γόρδιου δεσμού» του οικονομικού μας προβλήματος.

I.        Πριν απ’ όλα, και προκειμένου ν’ αρθεί κάθε παρεξήγηση, διευκρινίζεται τούτο: Είναι αυτονόητο ότι μια υγιής οικονομία, στο πλαίσιο ομαλής λειτουργίας του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, προϋποθέτει ορθολογικώς οργανωμένο  έλεγχο των δημοσιονομικών της μεγεθών, ιδίως δε του δημοσιονομικού της ελλείμματος.  Μόνο που είναι εξίσου αυτονόητο, όπως η οικονομική θεωρία και πράξη –με μόνη «γραφική» εξαίρεση εκείνη του νεοφιλελεύθερου και ακροδεξιού Tea Party στις ΗΠΑ- έχουν αποδείξει διαχρονικώς, ότι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία δεν αποτελεί «πανάκεια» για την αντιμετώπιση κάθε μορφής οικονομικής κρίσης.  Και δη κρίσης ύφεσης με μεγάλο βάθος και σημαντική χρονική διάρκεια, όπως αυτή που πλήττει σήμερα και την Ευρωζώνη.

hello: 9-1-2014. Η ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΩΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ_Επίκαιρα τ. 221 9/1/201

 

ΦΤΩΧΟΣ = ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ!
Μια εξίσωση πτώχευσης του νομικού μας πολιτισμού

στην εφημερίδα «Real News» (Real money, σελ.7)

           Το ζούμε κι αυτό εν Ελλάδι, στην εποχή των Μνημονίων:  Ένα είδος «αντικειμενικής» ποινικής ευθύνης, που οδηγεί στην καταδίκη οιουδήποτε ως εγκληματία, χωρίς ίχνος υπαιτιότητας, αρκεί να οφείλει στο Δημόσιο και στα δορυφορικά του νομικά πρόσωπα.

I.        Μ’ απλές λέξεις εφόσον κάποιος δεν μπορεί να εκπληρώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις του προς το Δημόσιο και προς τα νομικά πρόσωπα του ευρύτερου δημόσιου τομέα –ακόμη κι αν τούτο δεν οφείλεται σε δική του υπαίτια συμπεριφορά, αλλά στην πλήρη ανατροπή της οικονομικής του κατάστασης αποκλειστικώς λόγω της δεινής κρίσης που τον πλήττει και με επίσης αποκλειστική ευθύνη εκείνων που διαχειρίζονται την τύχη της Χώρας –είναι, κατά νόμο, «εγκληματίας».

II.        Ας μη θεωρηθεί η ως άνω διαπίστωση υπερβολική.  Κάθε άλλο.  Είναι μια πραγματικότητα, η οποία δείχνει τον σημερινό κατήφορο του Κράτους Δικαίου και, επέκεινα, του νομικού μας πολιτισμού.  Αψευδής μάρτυρας είναι το  παράδειγμα     –δυστυχώς μεταξύ άλλων- που προκύπτει από τις διατάξεις του άρθρου 3 παρ. 1 του ν. 3943/2011, οι οποίες προβλέπουν για τέτοιες οφειλές ποινές φυλάκισης ως και τριών, τουλάχιστον, ετών.

hello: 15-12-2013_ΦΤΩΧΟΣ =ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ Real News

   

ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΕΞΕΛΙΧΘΟΥΝ Σ’ ΕΥΡΩΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ;

«Ευρωαγωνία» – «Ευρωσκεπτικισμός» – «Αντιευρωπαϊσμός»

 (στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» της 5/12/2013, τ.216)

           Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι πολίτες της εισέρχονται στην τελική ευθεία προς τις ευρωεκλογές.  Κι όπως δείχνουν τα πράγματα, τις πιο κρίσιμες στη διαδρομή του θεσμού, μιας και το διακύβευμά τους είναι αυτό τούτο το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης και, συνακόλουθα, της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Η διαπίστωση αυτή δεν είναι –το αντίθετο μάλιστα- υπερβολική, αν αναλογισθεί κανείς τις πρωτόγνωρες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, υπό τις οποίες θα διεξαχθούν οι προσεχείς ευρωεκλογές:  Η Γερμανία κυριαρχεί στο ευρωπαϊκό πεδίο –ευλόγως μπορεί κανείς να κάνει λόγο για περίοδο «γερμανικής ηγεμονίας» στην Ευρώπη- αφού για πρώτη φορά στα ευρωπαϊκά δρώμενα δεν έχει ν’ αντιμετωπίσει κάποιο στιβαρό πολιτικό αντίβαρο. Μ’ αποτέλεσμα να επιβάλει ανέτως μια συγκεκριμένη οικονομική πολιτική στην Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα, η οποία οδηγεί, σχεδόν νομοτελειακώς, σε μιαν αντίστοιχη οικονομική –και όχι μόνο- «γερμανοποίηση» της Ευρώπης.

I.        Όμως το πρόβλημα συνίσταται στο ότι αυτή η, γερμανικής έμπνευσης, οικονομική πολιτική, η οποία έχει παρωχημένες κι αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες ρίζες και, στις γενικές της γραμμές, υπακούει στη λογική της επίτευξης στείρων δημοσιονομικών στόχων, θεωρητικώς εξυπηρετεί –οπωσδήποτε βραχυπρόθεσμα- την ενιαία πια Γερμανία.  Και τούτο διότι, πρωτίστως, της επιτρέπει να επιβιώνει στην παγκόσμια οικονομική κρίση, μετακυλώντας έτσι ως και το βάρος της γερμανικής ενοποίησης κυρίως στα λοιπά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Σ’ αυτό δε το πλαίσιο η κα Α. Μέρκελ μπορεί –πάντα, φυσικά, υπό την επήρεια της γνωστής κοντόφθαλμης γερμανικής νοοτροπίας- να μιλά intra muros, τουλάχιστον στην πλειοψηφία του γερμανικού ακροατηρίου της, για ένα είδος «made in Germany success story». Extra muros όμως η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική:

hello: 5-12-2013_ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΕΞΕΛΙΧΘΟΥΝ Σ' ΕΥΡΩΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ; Στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ"

   

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ versus ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ;
Το ευρωπαϊκό όχημα στον γερμανικό μονόδρομο

 (στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» της 14/11/2013, τ.213)

           Ο ευρωπαϊκός ουρανός καλύπτεται, ολοένα και περισσότερο, από τ’ απειλητικά σύννεφα της οικονομικής καταιγίδας που απειλεί αυτό τούτο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.  Το οποίο ήδη έχει ραγίσει επικίνδυνα, αναδεικνύοντας το βαθύ χάσμα μεταξύ ευρωπαϊκού βορά –στην πραγματικότητα μεταξύ Γερμανίας- κι ευρωπαϊκού νότου.  Χάσμα προεχόντως οικονομικό, όπως τούτο προκύπτει ιδίως από τη λεόντεια υπεροχή των γερμανικών πλεονασμάτων έναντι των διαβρωτικών ελλειμμάτων των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, και όχι μόνο. Αλλά και –φυσικά συνακόλουθα- χάσμα θεσμικό, αφού η οικονομική εξαθλίωση φέρνει στο φως έναν ευρωπαϊκό βορά, όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί και τα δικαιώματα του ανθρώπου γίνονται σεβαστά, τουλάχιστον σ’ ό,τι αφορά τα βασικά τους χαρακτηριστικά.  Κι έναν ευρωπαϊκό νότο όπου  θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, πρωτίστως δε εκείνα που συνθέτουν το υπόβαθρο του κοινωνικού κράτους δικαίου, διαρκώς αποδυναμώνονται.

I.        Πώς, άραγε, φθάσαμε ως εδώ;  Μ’ άλλες λέξεις πώς, ιδίως από τότε που δρομολογήθηκε η πορεία της ΟΝΕ και της Ευρωζώνης, η τάση ευρωπαϊκής ενοποίησης και αντίστοιχης σύγκλισης των επιμέρους οικονομικών και θεσμικών συνιστωσών της μετατράπηκε σε ολοένα και περισσότερο εντεινόμενη ροπή απόκλισης;

Α. Η εξήγηση αυτής της καταλυτικής μεταβολής της προοπτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μονοσήμαντη.  Πλην όμως ένα είναι μάλλον βέβαιο:  Στο επίκεντρό της βρίσκεται η ευρωπαϊκή οικονομία και οι βίαιες διαρθρωτικές και χρηματοπιστωτικές της στρεβλώσεις.  Οι οποίες έχουν, και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικώς, γερμανική προέλευση κι απηχούν τις γενικότερες πλέον πιέσεις της Γερμανίας στην παγκόσμια οικονομία.

hello: 14-11-2013. ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ versus ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ; Το ευρωπαϊκό όχημα στον γερμανικό μονόδρομο. ἙΠΙΚΑΙΡΑ" τ. 213

   

Page 5 of 28

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.