Συνεντεύξεις

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ» Αχαΐας
και στον δημοσιογράφο κ. Ανδρέα Χριστόπουλο

I.        Κύριε υπουργέ, η Ελλάδα κυβερνάται από ένα μόνο πρόσωπο, τον εκάστοτε Πρωθυπουργό, με μια μικρή ομάδα περί αυτόν. Η Κυβέρνηση δεν συνεδριάζει, η Βουλή δεν αποφασίζει, οι Βουλευτές διαγράφονται αν διαφωνήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έχει εξουσίες, οι θεσμοί απαξιώνονται ή έχουν απονευρωθεί. Η Χώρα έχει τελικά Πολίτευμα; Ποιος θα αποκαταστήσει τους κανόνες που χάθηκαν με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986, η οποία δημιούργησε ένα «πρωθυπουργικοκεντρικό» καθεστώς;

Το 1986 είχα, ως Καθηγητής τότε, χαρακτηρίσει την αναθεώρηση του Συντάγματος προσχηματική και πρόχειρη.  Προσχηματική, γιατί είχε ως μόνο στόχο την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία έγινε υπό όρους που προσέθεσαν μιαν άκρως μελανή κηλίδα στην διαδρομή του ΠΑΣΟΚ και του Α. Παπανδρέου,  Και πρόχειρη, γιατί αφαίρεσε κρίσιμες αρμοδιότητες –τις λεγόμενες «ρυθμιστικές»- από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε σχέση με το αρχικό ρυθμιστικό πλαίσιο του Συντάγματος του 1975.  Έτσι, αφενός καταλήξαμε στο σημερινό «πρωθυπουργικό» σύστημα, το οποίο σηματοδοτεί και μιαν έντονη ανισορροπία του όλου πολιτικού μας συστήματος.  Και τούτο διότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αδυνατεί, σε κρίσιμες περιόδους, να παίξει το ρόλο του «θεσμικού αντίβαρου», κατά την γνωστή, αγγλοσαξωνικής προέλευσης, θεωρία των «checks and balances». Και, αφετέρου, η λύση είναι μια: Στην επερχόμενη αναθεώρηση –η οποία θα έπρεπε να έχει αρχίσει και δεν αντιλαμβάνομαι τι είναι εκείνο που την έχει ως τώρα εμποδίσει- να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες του Συντάγματος του 1975 ως προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.  Δηλαδή, τουλάχιστον, να ξαναποκτήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τις ρυθμιστικές του αρμοδιότητες, στις οποίες ήδη αναφέρθηκα, ώστε να μετριασθεί και, επέκεινα, να εξορθολογισθεί θεσμικώς και πολιτικώς ο σημερινός  οιονεί «μονοκρατορικός» ρόλος του Πρωθυπουργού.

hello: 29-9-2014_ ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΑΧΑΙΑΣ_ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

   

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην free  press εφημερίδα «newtimes»
και στον δημοσιογράφο κ. Κώστα Παναγόπουλο

 I.        Σε άρθρο σας σημειώνετε: Η, made in Germany, νεοφιλελεύθερη «αγχόνη» λιτότητας οδηγεί την Ευρωζώνη σε μια κρίση οικονομικής και νομισματικής «ασφυξίας», η οποία προοιωνίζεται τέσσερα –αναποσπάστως συνδεόμενα μεταξύ τους- «δεινά»:  Στασιμότητα, χαμηλό πληθωρισμό ως και αποπληθωρισμό, υπερχρέωση και, κυρίως, δραματικώς αυξανόμενες ανισότητες κι εξίσου δραματικώς αυξανόμενη ανεργία. Υπάρχει πολιτική δύναμη η οποία είναι σε θέση να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική που θα επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σε αντίθετη ρότα; Και ποια είναι αυτή η πολιτική δύναμη;

Η απάντηση στο ερώτημά σας προϋποθέτει την διευκρίνιση αναφορικά με τα ποια είναι τα όρια, μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί η πολιτική εκείνη δύναμη που θα μπορούσε –φυσικά εφόσον είναι και διατεθειμένη προς τούτο- να εφαρμόσει διαφορετική πολιτική και να επιτρέψει στη Χώρα να κινηθεί σ’ αντίθετη ρότα.  Κι εξηγούμαι:  Δυστυχώς, η Χώρα μας –άρα η κοινωνία και η οικονομία μας- βιώνουν μιαν ιδιότυπη διπλή, και άκρως επώδυνη, κοινωνοικοοικονομική «αιχμαλωσία».  Η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας» οφείλεται στην στείρα και αδιέξοδη –όπως πλέον ομολογείται παγκοσμίως και από τα πιο έγκυρα «χείλη»- πολιτική δήθεν «αναπτυξιακής λιτότητας», η οποία έχει επιβληθεί στην Ευρωζώνη από την Γερμανία. Αυτή η πολιτική, η οποία ευνοεί βραχυπρόθεσμα –ήδη όμως φαίνονται και τα δυσοίωνα μηνύματα για την ίδια την γερμανική οικονομία- την Γερμανία είναι ουσιαστικώς καταστροφική για τις ασθενέστερες οικονομίες της Ευρωζώνης και, φυσικά, για την Ελλάδα.  Την κατάσταση αυτή επέτειναν τα τραγικά λάθη των «Μνημονίων» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα και, μεταξύ άλλων δεινών, οδήγησαν σε βαθύτερη ύφεση τη Χώρα μας.  Λάθη για τα οποία η ευθύνη της Τρόικας είναι οφθαλμοφανής και ομολογημένη, και πρέπει κάποτε ν’ αναζητηθεί επισήμως.  Αυτή είναι η πρώτη μορφή «αιχμαλωσίας», στην οποία ήδη αναφέρθηκα.  Η δεύτερη μορφή «αιχμαλωσίας» -και συναφής με την πρώτη- οφείλεται στην κατάσταση που δημιουργήθηκε από δύο παράγοντες: Ο ένας αφορά τον τρόπο με τον οποίον οδηγηθήκαμε στα «Μνημόνια» από την Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου.  Δηλαδή δίχως καμία διαπραγμάτευση και δίχως καμία προετοιμασία.  Με κορυφαίους υπουργούς της Κυβέρνησης αυτής να ομολογούν ότι «δεν διάβασαν» καν τα «Μνημόνια», και οι οποίοι μάλιστα «επιβιώνουν» και σήμερα πολιτικώς.  Ο άλλος παράγοντας αφορά τις δεσμεύσεις που αναλήφθηκαν στην συνέχεια από τις Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου έναντι της Τρόικας.  Δεσμεύσεις που προκαλούν ρήξη αυτού τούτου του κοινωνικού ιστού και τήξη του πυρήνα βασικών θεμελιωδών δικαιωμάτων, με κορυφαίο παράδειγμα εκείνο της ακίνητης ιδιοκτησίας.  Αυτή την κατάσταση παρέλαβε το 2012 η Κυβέρνηση του κ. Α. Σαμαρά.  Και τόνισα τότε ότι ήταν ανάγκη ο κ. Α. Σαμαράς ν’ αναδείξει αμέσως αυτές τις δύο μορφές «αιχμαλωσίας», ώστε να είναι πλήρως ενήμερος ο Ελληνικός Λαός και να μην χρεωθεί η Κυβέρνησή του τις «αστοχίες» -ο όρος είναι άκρως επιεικής- του διδύμου της ευρωπαϊκής ηγεσίας και των πολιτικώς ανεύθυνων Κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου.  Προσθέτω δε και τούτο: Είμαι βέβαιος ότι ο κ. Σαμαράς θα τιμήσει, εν ευθέτω χρόνω, την προεκλογική του δέσμευση για μια και μόνη Εξεταστική Επιτροπή, ήτοι για το πώς φθάσαμε στα «Μνημόνια».  Μέσα σ’ αυτή την κοινωνικοοικονομική ατμόσφαιρα η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Α. Σαμαράς μπορούν αλλά και έχουν χρέος ν’ αλλάξουν τη ρότα της Χώρας.  Έχω πλήρη επίγνωση της δυσκολίας αυτού του εγχειρήματος.  Αλλά και έχω εμπιστοσύνη –αφού στηρίζω την Κυβέρνηση- στις ικανότητες και την αποφασιστικότητα του κ. Α. Σαμαρά.  Πριν απ’ όλα πρέπει ν’ αναζητηθούν οι συμμαχίες εκείνες, σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα κάμψουν τις γερμανικές οικονομικές εμμονές, που μάλιστα σύσσωμη η παγκόσμια οικονομική κοινότητα τις καταδικάζει.  Πέραν δε τούτου πρέπει να δράσουμε μονομερώς -όπου αυτό είναι απαραίτητο- έναντι της Τρόικας, τώρα που έχει επιτευχθεί, με τις πρωτοφανείς θυσίες του Ελληνικού Λαού, πρωτογενές πλεόνασμα.  Τονίζω δε και πάλι:  Στην διαπραγμάτευση με την Τρόικα πρέπει να επισημανθούν οι τεράστιες ευθύνες της για την κατάσταση, στην οποία οδήγησε την Ελλάδα.  Και ας το καταλάβει η Τρόικα:  Ούτε στο απυρόβλητο βρίσκεται ούτε χαίρει οιασδήποτε μορφής ασυλίας.  Τόσο σε πολιτικό όσο και σε νομικό επίπεδο, με βάση το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.  Κι αυτό το τελευταίο αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία κι επικαιρότητα.

hello: 26-9-2014 Συντέντευξη στην free press εφημερίδα NEWTIMES

   

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στην εφημερίδα «ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ»
και στην δημοσιογράφο κα Αλίκη ΜΑΤΣΗ
(Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014)

I.        Χαρακτηρίσατε τον ΕΝΦΙΑ αντισυνταγματικό, ενώ παλαιότερα είχατε πει ότι η μόνιμη επιβολή φόρου επί της ακίνητης περιουσίας αποτελεί στη ουσία «δήμευση». Τελικά ο ΕΝΦΙΑ αποτελεί επί της ουσίας δήμευση της ακίνητης περιουσίας;

Ο ΕΝΦΙΑ, καθ’ ό μέτρο συνιστά θεσμικό «απόγονο» και κατάλοιπο του ΕΕΤΗΔΕ, εμφανίζει σημαντικά –αλλά και προφανή- προβλήματα αντισυνταγματικότητας.  Τα οποία μάλιστα η Νέα Δημοκρατία, ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, είχε επισημάνει το 2011, κατά την συζήτηση στη Βουλή του νόμου περί του ΕΕΤΗΔΕ.  Γι’ αυτό και τον είχαμε τότε καταψηφίσει.  Για να γίνω πιο συγκεκριμένος: Το ΕΕΤΗΔΕ έπασχε συνταγματικώς διότι αφενός οδηγούσε σε φορολόγηση της ακίνητης ιδιοκτησίας ανεξαρτήτως από το αν αυτή απέφερε εισόδημα.  Και, αφετέρου, η φορολόγηση γινόταν με βάση αντικειμενικές αξίες σαφώς μεγαλύτερες των αντίστοιχων εμπορικών.  Και τα δύο αυτά ελαττώματα οδηγούσαν σ’ ένα είδος έμμεσης δήμευσης της ακίνητης ιδιοκτησίας, που ήταν προφανώς αντισυνταγματική.  Ορισμένα από τα ελαττώματα αυτά αφορούν και τον ΕΝΦΙΑ, ο οποίος ψηφίσθηκε ως συνέχεια του ΕΕΤΗΔΕ, και μάλιστα αναγκαστικώς κατ’ απαίτηση της Τρόικας.  Αφού, δυστυχώς, είχε προϋπάρξει, για λόγους δημοσιονομικούς, η σχετική δέσμευση της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, ήδη όταν θεσπιζόταν ο νόμος περί του ΕΕΤΗΔΕ.  Το Συμβούλιο της Επικρατείας, εν Ολομελεία, με την απόφασή του 1972/2012 είχε μεν κρίνει κατ’ αρχήν συνταγματικώς ανεκτές τις ως άνω ρυθμίσεις του νόμου περί ΕΕΤΗΔΕ, πλην όμως σαφώς είχε διευκρινίσει ότι τούτο αφορούσε μόνο την περίοδο της δημοσιονομικής κρίσης, βάζοντας μάλιστα ως καταληκτική ημερομηνία το τέλος του 2012.  Απ’ όλα αυτά προκύπτουν λοιπόν τα εξής, πάντα κατά το Σύνταγμα και τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας:  Και ο ΕΝΦΙΑ είναι, κατ’ εξαίρεση, συνταγματικώς ανεκτός μόνο για το χρονικό διάστημα ως την επίτευξη και παγίωση του πρωτογενούς πλεονάσματος.  Κατά συνέπεια, κάθε μορφή «μονιμοποίησης» του ΕΝΦΙΑ θα οδηγούσε σ’ έμμεση δήμευση της ακίνητης ιδιοκτησίας, και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα παραβίαζε ευθέως το Σύνταγμα.  Τις θέσεις μου αυτές είχα κοινοποιήσει μ’ επιστολή μου, την 1.11.2013, στον κ. Γ. Στουρνάρα, δίχως όμως καμία ανταπόκριση από την πλευρά του.  Την ίδια επιστολή έχω κοινοποιήσει και στον κ. Γκ. Χαρδούβελη.

 II.        Είναι κατά τη γνώμη σας σωστό να επιβάλλεται ο ΕΝΦΙΑ στους δανειολήπτες των οποίων οι κατοικίες είναι υποθηκευμένες από τις τράπεζες;


hello: 9-8-2014_Συνέντευξη στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και στην δημοσιογράφο κα Αλίκη Μάτση

   

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
στο «Newpost.gr»
και στην δημοσιογράφο κα Βασιλική Σιούτη
13/6/2014

 Κρίνοντας από τα πρόσωπα που συνθέτουν τη νέα Κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό, το πήρε ο Πρωθυπουργός και ο κ. Βενιζέλος το περίφημο μήνυμα των πρόσφατων εκλογών;

Ο ανασχηματισμός δεν είναι μόνο θέμα προσώπων.  Είναι, πρωτίστως, θέμα αποτελεσμάτων.  Ας αφήσουμε λοιπόν το νέο κυβερνητικό σχήμα να κάνει τη δουλειά του και ας το κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.  Ιδίως δε ας περιμένουμε να δοκιμασθούν οι νέοι άνθρωποι, τους οποίους περιλαμβάνει η Κυβέρνηση μετά τον ανασχηματισμό.  Μακάρι να μας «εκπλήξουν» ευχάριστα.  Ιδίως για το καλό του Τόπου.  Πέραν τούτου έχω εμπιστοσύνη στην ευθυκρισία του Πρωθυπουργού.

Η πρώτη επιλογή της Κυβέρνησης Σαμαρά για το ΥΠΟΙΚ ήταν ο Β. Ράπανος. Η δεύτερη ήταν ο Γ. Στουρνάρας, υπουργός μέχρι χθες και τώρα επέλεξε τον Γκ. Χαρδούβελη. Πως εξηγείτε ότι  όλες οι επιλογές του μέχρι τώρα για το ΥΠΟΙΚ περιορίζονται αποκλειστικά στους συνεργάτες του Κ. Σημίτη;

hello: 13-6-2014 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ NEWPOST.GR_ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

   

Page 2 of 18

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.