Άρθρα

BARACK ΟΒΑΜΑ ή MITT ROMNEY;
Ένα εκλογικό δίλημμα με πλανητικές διαστάσεις

(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 154 της 27/9/2012)

          Την 6η Νοεμβρίου του τρέχοντος έτους θα κορυφωθεί η μεγαλύτερη πολιτική fiesta των ΗΠΑ μέσα από την εκλογή του νέου Προέδρου τους.  Μια εκλογή η οποία εξελίσσεται ακολουθώντας τους διαδικαστικούς μαιάνδρους του πιο παράδοξου -λόγω εκλεκτόρων, οι οποίοι αποτελούν τον ιδιόμορφο συνδετικό κρίκο μεταξύ άμεσης και έμμεσης δημοκρατίας στις ΗΠΑ-  συστήματος ανάδειξης αρχηγού κράτους.  Και ενός αρχηγού ο οποίος, παρά τους εγγενείς περιορισμούς των, κατά την αμερικανική συνταγματική τάξη, «θεσμικών αντιβάρων» (system of checks and balances) που οριοθετούν και τις αρμοδιότητές του έναντι των δύο άλλων εξουσιών  -ήτοι της νομοθετικής και της δικαστικής-  δεν παύει να είναι πάντα, τουλάχιστον κατά τεκμήριο, ο πιο ισχυρός εντός δημοκρατικού πλαισίου  πολιτικός «παίκτης» (player) παγκοσμίως.

I.      Κάποιοι ίσως να διερωτώνται γιατί και πόσο πρέπει να μας ενδιαφέρει στην Ελλάδα η έκβαση των  αμερικανικών προεδρικών εκλογών, ιδίως μάλιστα όταν βιώνουμε στον Τόπο μας την  εμπειρία του δικού μας οικονομικού και κοινωνικού γολγοθά τον οποίο, prima faciae, δεν φαίνεται -κυρίως με την εμπειρία του παρελθόντος- να επηρεάζει αμέσως η επερχομένη τελική επιλογή των αμερικανών πολιτών.  Πιστεύω πως όσοι σκέφτονται έτσι, δηλαδή με όρους μοιρολατρικής αποστασιοποίησης, δεν έχουν  δίκιο.  Και εξηγούμαι:

hello: 27-9-2012. BARACK ΟΒΑΜΑ ή MITT ROMNEY; Στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ" της 27-9-2012

 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ
Οι Έλληνες (;) επίγονοι του ναζισμού;
(στην εφημερίδα Τύπος της Κυριακής της 16/9/2012)

           Η Ελλάδα ματώνει επικίνδυνα, ξαπλωμένη πάνω στην προκρούστεια κλίνη της συγκλονιστικής οικονομικής κρίσης, η οποία πλέον φέρει όλα τα χαρακτηριστικά ενός τρίτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου. Χαίνουσες πληγές της είναι, κυρίως, αφενός η προϊούσα συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, με ορατό ως και το ενδεχόμενο ρήξης αυτού τούτου του κοινωνικού ιστού.  Και, αφετέρου, η δραματική αδυναμία των δομών του κράτους –και πρωτίστως της δημόσιας διοίκησης, υπό την ευρεία του όρου έννοια- να καλύψουν ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου.

I.      Η Κυβέρνηση Α. Σαμαρά, η οποία έχει αναλάβει να σηκώσει το κυκλώπειο βάρος των «αμαρτιών» της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου και των συνεπειών τους, έχει ήδη ξεκινήσει, μέσα σε τραγικά δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, την προσπάθεια προκειμένου ν’ αναστρέψει αυτή τη δραματική κατάσταση.

Α. Και το πράττει έχοντας πλήρη συναίσθηση από τη μια πλευρά ότι τούτο επιβάλλεται από την νωπή ακόμη λαϊκή ετυμηγορία.  Και, από την άλλη, ότι διαιώνιση ή και επιδείνωση των σημερινών κοινωνικοοικονομικών δεδομένων ενέχει εγγενείς κινδύνους για την ίδια τη Δημοκρατία, λόγω της αύξουσας επιρροής των άκρων σε σημαντικά πια τμήματα της κοινωνίας μας.

hello: 16-9-2012. Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ στην εφημερίδα Τύπος της Κυριακής της 16/9/2012.

   

Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΡΙΣΗΣ
Η διαχρονική επικαιρότητα της κεϋνσιανής σκέψης
(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» της 30/8/2012)


          Την ώρα που ο εφιάλτης της ύφεσης –μ’ αιχμή του δόρατος το πιο «γνήσιο τέκνο της», την ανεργία- χτυπάει, ολοένα και πιο ηχηρά, την πόρτα όλου, σχεδόν, του οικοδομήματος της ευρωζώνης, η συνολική θεώρηση του John Maynard Keynes και των επιγόνων του ως προς την ανάγκη δόμησης, ιδίως για την αντιμετώπιση τέτοιας μορφής κρίσεων, μιας οργανωμένης διορθωτικής παρέμβασης του κράτους στην οικονομία επανέρχεται στην επικαιρότητα αλλά και δικαιώνεται διαχρονικώς.

          Την ίδια ώρα –και e contrario- τεκμηριώνεται, καθημερινώς πια, η καταστροφική επιρροή των θεωριών και των αντίστοιχων πρακτικών του νεοφιλελευθερισμού στην παγκόσμια οικονομία, κυρίως μέσα από την εφαρμογή του «δόγματος» περί της δυνατότητας «αυτορρύθμισης» της οικονομίας της αγοράς.

          Το ζήτημα λοιπόν είναι αν οι, υπό την ευρεία του όρου έννοια, πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης -σαφώς κατώτερες των κρίσιμων περιστάσεων ως τώρα- θ’ αντιληφθούν αυτή την πραγματικότητα. Και, εγκαταλείποντας ή και καταγγέλλοντας τις ανεδαφικές γερμανικές εμμονές, θα διασώσουν το σκάφος της ευρωζώνης από το επικείμενο ναυάγιο, συνεχίζοντας ταυτοχρόνως την προσπάθεια προς την, τελματωμένη τα τελευταία χρόνια, ευρωπαϊκή ενοποίηση.

I.      Σήμερα οι οιωνοί είναι δυσμενείς ως προς το ενδεχόμενο μιας τέτοιας ριζικής αλλαγής τακτικής.  Μολονότι οι φωνές αντίδρασης εναντίον του -γερμανικού τύπου- νεοφιλελευθερισμού πολλαπλασιάζονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσα μάλιστα και από πολιτικές μεταβολές που αναδεικνύουν ηγέτες prima faciae αποφασισμένους ν’ αμφισβητήσουν την γερμανική επικυριαρχία, η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική συνεχίζει να ρέπει προς έναν επικίνδυνο κατήφορο:

hello: 30-8-2012. Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΓΩΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟ ΚΚΡΙΣΗΣ_στο περιοδικό "ΕΠΙΚΑΙΡΑ"

   

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Συγκρίσεις και διδάγματα
(Στο ένθετο «Τέχνες & Γράμματα» της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»
της Κυριακής 19/8/2012)

           Αργά το βράδυ της περασμένης Κυριακής ξεκίνησα –κάπως αδιάφορα στην αρχή, θάλεγα σχεδόν από ιστορικώς και πολιτισμικώς καθιερωμένη συνήθεια- να παρακολουθώ την τηλεοπτική μετάδοση της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου.

I.      Μόνο που από το μπαλκόνι της πολυκατοικίας στην –άδεια λόγω δεκαπενταύγουστου και γι’ αυτό ασυνήθιστα «σιωπηλή» -οδό Μιχαλακοπούλου η ματιά μου, παρακάμπτοντας τον τσιμεντένιο όγκο του Hilton, έπεφτε επίμονα στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.  Μέσα στην αυγουστιάτικη νύχτα, που τη δρόσιζαν οι «αποβροχάρισσες ανάσες» -κατά Γ. Σεφέρη- ενός ανέμελου μαΐστρου, αναδυόταν, σαν μνημειακή Αφροδίτη, στην κορυφή του βράχου ο Παρθενώνας. Ντυμένος με τη χρυσορόδινη εσθήτα του τεχνητού του φωτός, που το έκαναν ακόμη πιο μυστηριακό λίγα σκόρπια σύννεφα-πλάνητες στον αττικό ουρανό, φαινόταν να στέλνει, κάπως ex cathedra, το δικό του μήνυμα – χαιρετισμό στο σύγχρονο Ολυμπιακό Πνεύμα, το οποίο έχει πια  εμφανώς ξεστρατίσει από τον αρχετυπικό προορισμό του.

II.      Σκεφτόμουν ότι καμιά περιγραφή της ιστορικής μορφής και της ιδέας που εκπροσωπεί διαχρονικώς αυτό το πιο εμβληματικό μνημείο του αρχαίου κόσμου δεν μπορεί να συγκριθεί μ’ εκείνη που μας κληροδότησε ο André Malraux.  Ήταν στις 28 Μαΐου 1959, όταν ο μεγάλος μύστης ιδίως του ευρωπαϊκού πολιτισμού μίλησε, εξ ονόματος της γαλλικής κυβέρνησης, για τη διαχρονική πνευματική ακτινοβολία του Παρθενώνα, με αφορμή την πρώτη φωταγωγία της Ακρόπολης.  Αν ξαναγυρίζω στις σκέψεις εκείνες του Malraux είναι γιατί βρίσκω πως πολλά μπορούν ακόμη να διδάξουν, ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες, όχι μόνο για την αρχέγονη κληρονομιά μας αλλά και για το εθνικό μας χρέος, σήμερα και στα χρόνια που έρχονται.  Και ίσως η σύγκριση των τελετών λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, το 2004 και στο Λονδίνο, το 2012, μπορεί να συμβάλλει στη συναγωγή χρήσιμων  διδαγμάτων προς αυτή την κατεύθυνση.

hello: 19-8-2012. "ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ Συγκρίσεις και διδάγματα" στο ένθετο "Τέχνες και Γράμματα" της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής 19/8/2012

   

Page 10 of 28

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.