Άρθρα

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΔΟΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

(στην εφημερίδα «Real news» της 30/12/2012)

 Κρίνοντας από τη δική μας εθνική εμπειρία έχουμε, νομίζω, χρέος  -χρέος αυτονόητο τόσο στο πλαίσιο της επιβεβλημένης αυτογνωσίας όσο και απέναντι στο μέσο κοινωνικό άνθρωπο-  να ομολογήσουμε ότι ουδέποτε άλλοτε βιώσαμε, ιδίως αυτές τις γιορτινές μέρες που δημιουργεί το αμάλγαμα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, τέτοιας έντασης μελαγχολία.  Και, συγκεκριμένα, ένα κράμα παρακμιακών συναισθημάτων, τα οποία προκύπτουν μέσα από την άκρως υπονομευτική συνεύρεση αφενός της βίαιης ανατροπής του ανθρώπινου και οικογενειακού προγραμματισμού ως προς το ορατό μέλλον.  Αφετέρου δε  -και συνακόλουθα-  της καταλυτικής ανασφάλειας σχετικά με το «τι μέλλει γενέσθαι» όταν το μεν κράτος δικαίου, ως εγγυητής της ομαλής και ειρηνικής διαβίωσης του κοινωνικού συνόλου, «καταρρέει μετά πατάγου» και η στοιχειώδης κοινωνική αλληλεγγύη αποσυντίθεται, με τα θεμέλιά της υπονομευμένα από τα «εκρηκτικά» του αδίστακτου αλλά και πανικόβλητου ατομισμού.  Ο οποίος συνοψίζεται στο απόφθεγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω»…

Ι.  Αυτό τούτο το  αίσθημα επιβίωσης μας υποχρεώνει ν’αναζητήσουμε  -πολύ περισσότερο όταν η δική μας εθνική μελαγχολία είναι ένα υποσύνολο της παγκόσμιας μελαγχολίας που εκδηλώνεται ως επιμέρους σύμπτωμα της πρωτοφανούς πλανητικής οικονομικής και, επέκεινα, κοινωνικής κρίσης-  το αντίδοτό της.  Και μια τέτοια αναζήτηση για να είναι ουσιαστική δεν μπορεί παρά να οδηγήσει τον προσανατολισμό της στις ρίζες, οι οποίες υποστηρίζουν το «δένδρο της παρακμής».  Ποιες είναι, άραγε, οι ρίζες αυτές;   Σίγουρα πολλές.  Ας ταυτοποιήσουμε τις πιο αντιπροσωπευτικές.

hello: 30-12-2012_ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΔΟΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

 

Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ Δρος ΦΑΟΥΣΤ
(στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, τ.165 της 13/12/2012)

           Η αγωνία της βαθειάς κρίσης χρέους στην ευρωζώνη –και όχι μόνο, πλέον- τείνει να μετεξελιχθεί σε πραγματικό εφιάλτη.  Ιδίως λόγω των εμμονών της -φαινομενικώς οικονομικώς κυρίαρχης σήμερα- Γερμανίας και ως προς τα αίτια της κρίσης αυτής αλλά και ως προς τα μέσα έγκαιρης και αποτελεσματικής αντιμετώπισής της.  Οι περισσότεροι οικονομολόγοι αποδίδουν τις εμμονές της στην τραγική εμπειρία του αντίστοιχου εφιάλτη πληθωρισμού κατά την μεσοπολεμική περίοδο. Όταν δηλαδή η θνησιγενής Δημοκρατία της Βαϊμάρης «έπνεε τα λοίσθια».  Όπως όμως εύκολα μπορεί ν’ αντιληφθεί όποιος διατρέξει επιμελώς την πορεία της πνευματικής κληρονομιάς της Γερμανίας, οι προαναφερόμενες εμμονές έχουν βαθύτερες, αλλά και πολύ προγενέστερες, ρίζες.  Μια πιο προσεκτική ανάγνωση του «Φάουστ» αναδεικνύει μ’ ενάργεια πώς ο Γκαίτε φέρνει στο φως τις πραγματικές βάσεις των εμμονών αυτών και πώς μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε:  Μήπως, άραγε, την Καγκελαρία και το Υπουργείο Οικονομικών στοιχειώνει, ακόμη και σήμερα, το «διαβολικό» φάντασμα του Μεφιστοφελή;

I.    Πριν απ’ όλα η κρίση χρέους δεν αφορά μόνο την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού εκτείνεται και πέραν του Ατλαντικού.  Ενδεικτικώς, το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ αγγίζει πια το 110% του ΑΕΠ.  Και το δημόσιο χρέος των κρατών-μελών της ΕΕ υπερβαίνει, κατά μέσον όρο, το 80% του συνολικού της ΑΕΠ, ενώ το αντίστοιχο χρέος των κρατών-μελών της ευρωζώνης υπερβαίνει το 85%...

Α. Η γενικευμένη αυτή διόγκωση του δημόσιου χρέους στη Δύση προέκυψε ως βασανιστικό αποτέλεσμα του υπερδανεισμού, τον οποίο είχε προκαλέσει η ραγδαίως επιταχυνόμενη τάση υπερκατανάλωσης, όταν πια ο πραγματικός πλούτος, ήτοι κυρίως τα μέσα παραγωγής και οι θέσεις εργασίας, «μετακόμισαν» από τη Δύση στην Ανατολή.

hello: 13-12-2012.Η ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ Δρος ΦΑΟΥΣΤ, στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 165

   

Επικίνδυνοι πειραματισμοί σχετικά με την ελληνική ιθαγένεια
(στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Κυριακής 18/11/2012)

 Σιγά-σιγά –και ενόψει της αναμενόμενης απόφασης της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας ως προς την συνταγματικότητά του- αποκαλύπτεται ότι ο ν.3838/2010 (ο επιλεγόμενος και «νόμος Ραγκούση»), σχετικά με την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας, ήταν ουσιαστικά προϊόν επίδειξης, εκ μέρους των κάθε είδους εμπνευστών του, ανιστόρητου ψευδοπροοδευτισμού και, συνακόλουθα, πολιτικής και εθνικής ανευθυνότητας.  Τη διαπίστωσή μου αυτή αιτιολογούν, ενδεικτικώς, οι εξής δύο παρατηρήσεις:

  1. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τα τεράστια προβλήματα που έχει δημιουργήσει η παράνομη μετανάστευση, ο ν.3838/2010 έσπευσε να εισαγάγει ως προς την πολιτογράφηση πτυχές του παρωχημένου νομικού «δόγματος» του jus soli. Ήτοι διατάξεις, με τις οποίες η ελληνική ιθαγένεια μπορεί ν’ αποκτάται ακόμη και λόγω απλής και συμπτωματικής γέννησης κάποιου αλλοδαπού στη Χώρα μας, πέρα και έξω όχι μόνον από οιονδήποτε δεσμό αίματος (jus sanguinis). Αλλά έστω και από έναν, καταλλήλως και θεσμικώς αποδεδειγμένο, συνειδητό ψυχικό δεσμό (animus) με το Λαό μας και το Έθνος μας.  Θυμίζω ότι τα δύο τελευταία αυτά κριτήρια αποτελούσαν τη βάση του συστήματος απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας κατά τον προηγουμένως ισχύοντα κώδικα (ν.3284/2004).
  2. Για όσους θεωρούν ότι ο χαρακτηρισμός «ανιστόρητος ψευδοπροοδευτισμός» είναι εν προκειμένω υπερβολικός ή και άδικος, παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα της αιτιολογικής έκθεσης του ν.3878/2010, από το οποίο συνάγεται η πλήρης σύγχυση των εμπνευστών του ως άνω νόμου ως προς το τι σημαίνει Έλληνας και Ελληνισμός: «Η Μικρασιατική καταστροφή δεν ήταν μόνο ξεριζωμός του ελληνισμού από ακμαία κέντρα του με βάθος ζωής τριών χιλιετηρίδων.  Ήταν και μια ισχυρή δοκιμασία της θαυμαστής ικανότητας της νεοελληνικής κοινωνίας να ενσωματώνει γρήγορα και δημιουργικά πληθυσμούς με διαφορετικές κουλτούρες και τρόπο ζωής»!

Φοβούμαι ότι κάπου εδώ και κάπως έτσι από τη μια πλευρά η ιστορία παραδίδεται «αμαχητί» στην φτηνή πολιτική σκοπιμότητα των υπουργών και των συμβούλων τους.  Και, από την άλλη, οι περί ιθαγενείας «θεωρίες» του κ. Γ. Ραγκούση συναντούν τις περί «συνωστισμού» απόψεις της κας Μ. Ρεπούση…

 

   

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ «ΜΝΗΜΟΝΙΑ»
«Παράδοξες» ομοιότητες;
του
Προκόπη Παυλόπουλου
Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών
(στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τ. 157 της 18/10/2012)

           Όπως μαρτυρούν τα σημεία των καιρών, οι επόμενοι μήνες –επαναλαμβάνω μήνες και όχι τα επόμενα χρόνια- θα δείξουν αν η Γερμανία έχει διδαχθεί, γενικώς, από την ιστορία.  Και, το κυριότερο, αν έχει συνειδητοποιήσει τις τεράστιες ευθύνες που της αναλογούν για όσα δεινά ταλάνισαν, από τα «έργα και τις ημέρες» των ηγετών της κατά τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, τόσο το γερμανικό έθνος όσο και, κυρίως, την Ανθρωπότητα σχεδόν στο σύνολό της. 

Ι.       Προς το παρόν πολλά, δυστυχώς, γεγονότα οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι πολιτικοί ταγοί της Γερμανίας μάλλον δεν έχουν συναγάγει τα ιστορικά συμπεράσματα που τους αναλογούν.  Και τούτο προκύπτει αβιάστως από το ότι, έχοντας και πάλι στα χέρια τους μια τεράστια δύναμη –αυτή τη φορά κυρίως οικονομική, λόγω των μεγάλων ωφελημάτων που προνομιακώς απέδωσε στη γερμανική οικονομία η ως τώρα λειτουργία της Ευρωζώνης- μάλλον προσανατολίζονται να την χρησιμοποιήσουν σε βάρος της παγκόσμιας κοινότητας.  Έτσι ακριβώς όπως συνέβη και στις δύο παγκόσμιες συρράξεις.  Κι όμως η Γερμανία, πρώτη αυτή, θα έπρεπε να έχει  προβληματισθεί σοβαρώς από τις επιπτώσεις που βίωσε ιδίως τόσο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου όσο και μετά απ’ αυτόν.

ΙΙ.       Ας θυμηθούμε, συνοπτικώς, τα γεγονότα:

     Α. Στις 7 Μαΐου του 1919, η ηττημένη –όχι όμως ολοκληρωτικά- Γερμανία αποδεχόταν τους «ειρηνευτικούς όρους των Συμμάχων και των συμμαχικών και συνεργαζόμενων Κυβερνήσεων».  Οι όροι αυτοί εξουθένωναν, κατ’ αποτέλεσμα, τον γερμανικό λαό μέσα από τρεις ταπεινωτικούς όρους, οι οποίοι αφορούσαν πρώτον, τον εδαφικό διαμελισμό της Γερμανίας, δεύτερον, τη στρατιωτική της αποδυνάμωση και, τρίτον, την οικονομική της επιβάρυνση, μέσω των πολεμικών επανορθώσεων, τις οποίες καθιέρωνε, ως δείγμα «πολεμικής ενοχής», το άρθρο 231 της Συνθήκης των Βερσαλλιών.

hello: 18-10-2012. Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΒΕΡΣΑΛΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑ "ΜΝΗΜΟΝΙΑ" . "ΠΑΡΑΔΟΞΕΣ" ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ; στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ τ. 157 της 18/10/2012

   

Page 9 of 28

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.