Βουλή - Αγορεύσεις / Παρεμβάσεις

18-12-2014. Αγόρευση κατά το πολιτικό μνημόσυνο στη μνήμη του αειμνήστου πρώην Βουλευτή, πρώην Υπουργού και Αντιπροέδρου Κυβερνήσεως Ιωάννη Χαραλαμπόπουλου

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το παρακάτω Πρακτικό δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές, συντακτικές και νομοτεχνικές διορθώσεις.

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Στις 16 Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος. Με τη μεστή σε ανιδιοτελή προσφορά και δημιουργία διαδρομή του αναδείχθηκε σε πραγματικό ευπατρίδη του δημόσιου βίου μας. Και αυτό γιατί το χαρακτηριστικό του ευπατρίδη είναι, πέρα από την εντιμότητα και την ανιδιοτέλεια, το γεγονός ότι δεν σου αφήνει το περιθώριο να τον θεωρείς πολιτικό αντίπαλο, όχι μόνο μετά θάνατον αλλά ακόμη και εν ζωή, πράγμα που συνέβη στο ακέραιο με τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.

Ο Ιωάννης Χαραλαμπόπουλος γεννήθηκε το 1919 στο Ψάρι  Μεσσηνίας. Όντας γόνος μιας οικογένειας με στρατιωτική παράδοση, ακολούθησε αυτό το παράδειγμα. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1939, όταν τα τύμπανα του πολέμου ηχούσαν ήδη και καλούσαν ιδίως τους νέους αξιωματικούς στο καθήκον.

Πολέμησε στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού Μετώπου. Είχε το προνόμιο να είναι από εκείνους που ελευθέρωσαν τη Βόρεια Ήπειρο. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στη Μέση Ανατολή και γυρνώντας στην Ελλάδα συνέχισε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία ως το 1963 και 1964 όπου πολιτεύτηκε στη  Μεσσηνία όπου τότε είχα και εγώ –μικρός μαθητής- την τύχη στην οικογένειά μου να γνωρίσω τον ίδιο και τη σύζυγό του.

 

Από τότε αντιλαμβανόμουν, μολονότι ήταν υποψήφιος με μια παράταξη αντίπαλη με εκείνη της οικογένειάς μου, ότι δεν χωρούσαν αντιπαραθέσεις σε επίπεδο ιδεολογίας και δημοκρατικού ήθους με το Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.

Οι μεγάλες στιγμές του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Ήταν από εκείνους που αγωνίστηκαν πραγματικά, με αντίπαλο το δικτατορικό καθεστώς και αυτό το πλήρωσε με διαδοχικές εξορίες.                                                                            

Ταυτόχρονα, καθ’ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε επικεφαλής του ΠΑΚ Ελλάδος. Τελευταία εξορία του ήταν στη Γυάρο. Και νομίζω ότι αυτό το μικρό φιλμ και η φωτογραφία του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, όταν μετά την πτώση της χούντας γυρνάει από τη Γυάρο, είναι από τις εμβληματικές εικόνες του τέλους της σκοτεινής εκείνης περιόδου και της αυγής της Μεταπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το μικρό φιλμ είναι εκείνο που προβάλλεται σε παγκόσμια κλίμακα κάθε φορά που τιμούμε εκείνη την ιστορική μνήμη της πτώσης του δικτατορικού καθεστώτος και της επανόδου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, μιας Δημοκρατίας την οποία σήμερα απολαμβάνουμε με σταθερότητα, με εκείνη τη σταθερότητα που απαιτούν οι καιροί, έστω και αν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε είναι μεγάλα. Και μην ξεχνάμε ότι αυτήν τη Δημοκρατία και αυτήν τη Μεταπολίτευση την οφείλουμε σε ανθρώπους σαν τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο.

Συνέχισε την πολιτική του σταδιοδρομία όντας ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του, μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του και στη συνέχεια Αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου και Υπουργός Εξωτερικών και Άμυνας.

Ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος έβαλε υποψηφιότητα το 1996 για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και ύστερα από το αποτέλεσμα αυτό, ουσιαστικά σίγησε. Σίγησε όχι σε ό,τι αφορά τα πιστεύω του και την πορεία του, αλλά σε ό,τι αφορά την ενεργό παρουσία του. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα μάς άφησε αυτήν την ιστορική παρακαταθήκη, τα απομνημονεύματά του: «Τα κρίσιμα χρόνια, αγώνες για τη Δημοκρατία 1936-1996», αυτά, ακριβώς, τα εξήντα χρόνια τα οποία αποτελούν τη μαρτυρία και την προσωπική του κατάθεση για την πορεία του τόπου και που παρόλο τον υποκειμενισμό τους δεν παύουν να είναι ένα ιστορικό τεκμήριο, το οποίο ο ιστορικός του μέλλοντος πάντα θα λαμβάνει υπόψη όταν θα έρχεται να καταθέσει εκείνος, με τη δική του αντικειμενικότητα, την πορεία των γεγονότων.

Το Κοινοβούλιο, ο φυσικός χώρος του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, του αποτίει σήμερα τον οφειλόμενο φόρο τιμής, έναν φόρο τιμής τον οποίο οφείλουμε, αν αναλογιστούμε πως η απουσία ανθρώπων όπως ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος γίνεται σήμερα πολύ περισσότερο αισθητή παρά ποτέ, τούτες τις κρίσιμες ώρες που ο τόπος χειμάζεται, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο αρχών και αξιών.

Νομίζω ότι αυτό το μνημόσυνο πρέπει να είναι και μια αφετηρία περίσκεψης για όλους μας: και γι’ αυτούς που είναι αυτή τη στιγμή στο Κοινοβούλιο και για εκείνους που θα υπηρετήσουν στο μέλλον. Είναι η μόνη άμυνα, να μπορούμε να κρατάμε αυτά τα παραδείγματα.

Εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας, στη σύζυγό του, την Άγα, στα παιδιά του, το Γιώργο και το Χάρη, στα εγγόνια του, ευχόμαστε να μακροημερεύσουν το ίδιο και περισσότερο από εκείνον, για να τιμούν τη μνήμη του και να είναι υπερήφανοι για το παράδειγμά του και την παρακαταθήκη του.

Πληροφορίες Ιστότοπου

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι η μοναδική παρουσία του Προκόπη Παυλόπουλου στο διαδίκτυο. Οποιαδήποτε άλλη παρουσίαση σε blogs, facebook, Flicker κ.τ.λ δεν αντιπροσωπεύει τον Καθηγητή Προκόπη Παυλόπουλο.